یاد آن

باز  یاد  عشق یار  افتاده ام

                      یاد آن زیبا نگار  افتاده  ام

یاد  آن روزی که  آن  در  باز  شد

                      قصه اندوه  من آغاز شد

دیدمش با  آن  نگاه آتشین

                      ماه  را  افتاده  دیدم بر  زمین

غرق در  دریای چشمانش  شدم

                      در  خیالم سر  به  دامانش  شدم

دیگر  از  فکر  خودم غافل  شدم

                          یکسره در فکر و  جان و  دل  شدم

گیج  بودم روز  و  شب  یادم  نبود

                           کس  حریف  آن  دل شادم  نبود

روزها رفتند و  دل  از  دست  رفت

                             دل  پی  چشم  سیاه  مست  رفت

من  شدم ورد  زبان انجمن

                                عشق یکسر بود و  او  غافل ز  من

سوختم در   راه این  سودای خام

                                 دیگری  از  عشق او  بگرفت کام

وای من  تا  کی بباید سوختن

                                 جام  می از  اشک چشم اندوختن

یا رب این  افروختن از  من  مگیر

                                  چشم بر غم  دوختن از  من مگیر

از آن روزی که  عشق  آغاز شد

                             حسرت و  اندوه مردم ساز  شد

عشق گر  پایان هر سر  زندگیست

                               راست  است این  زندگی  این  زندگی

 

/ 2 نظر / 9 بازدید
ماه تابان

گر ماه را افتاده دیدی بر زمین این عجب نیست که زمین جای پریزادی چو توست این عجب نیست که ماه سجده کرده بر زمین

سلام.ممنون بخاطر نوشته خوبی که تو نظر ها برام گذاشتی .خیلی خیلی قشنگ بود و عالی نوشتی .دستت درد نکنه.سپاس .من اونجا که امدم ترا در یاد داشتم و قلبم به من میگفت که این همون دیار مهربانیست که قلبی مهربون داره و من در آنجا تو را میدیدم و احساس کردم تو در جلوی چشمان [پلک]من بودی هم در قلب[قلب] من .پس من تو رو دیدم و احساس کردم تو که منو دیدی؟ ندیدی؟[قلب][ماچ][بغل]