رود در بهار

تو بی آنکه بخواهی

                    در  من رها شدی

بر  روی آیینه

                       در  ابر   در  ماه

                                  تلاقی دو  جویبار

در  پیچ راه

                            تو  دیده ای در  بهار

کسی را  که  دل سپارد به  آب!..................

                         اینک من  در  برابر آیینه ات

                   آیین عادت  را  شکسته ام

                                تو  بی آنکه بخواهی  در  من  رها شدی.

                                                        تابستان ٨٨

 

/ 1 نظر / 9 بازدید
بهنام

تو بی انکه بخواهی در من رها شدی بی انکه حتی خود نیز بدانی خلاء بی نهایت وجودم را که از اعصار دور در تنم مانده بود را پر کردی و چون ضائقه ای مرا سوختی و خاکستر نمودی و عجیب انکه من به این سوختن راضیم که رضاییم به رضای دوست که هرچه از دوست رسد نکوست