امید

چقدر سخت  است به  یاد آوردن دیگرانی که   دیگر  نیستند و

تکرار خاطره شان همانند رفتن و  نرسیدن دو  خط موازیست .

دلم گرفته از  تمام  دیوار هایی که  فرو ریختند تا  من زیر آوار

دلخوشی ها  بریده بریده برای  آرزوهایم فاتحه بخوانم اما من

چشمایم را بسته ام روی پلهای ویران شده چرا که  من  دو بال

دارم برای  پرواز بالهایی از  جنس امید.

                                                      خرداد٨٩

/ 1 نظر / 10 بازدید

امید داشتن همیشه برای انسان چیز خوبیست.