پشت پلک پنجره

گاه نومیدم و گاه امیدوار

گاه آرامم و  گاه بی  قرار

گاه  می  خندم دلم شاد  است

گاه خسته ام لبریز از  اندوه و  آه

گاه رو  به  یک شقایق  می کنم

شکوه از  این قلب  عاشق می  کنم

گاه می  گویم که  سهمم این  نبود

آه از  این چشم  انتظاری ها  چه  سود؟

کاش  این  چشم انتظاری ها  نبود

کاشکی  این  بی قراری  ها  نبود

گاه گاهی پشت پلک پنجره

می شوم  خیره به  باغ خاطره

با  خودم  می  گویم که  آخر یک  سحر

باز  می  گردد  عزیزم  از  سفر

چشم  من  روشن  به  رویش  می  شود

خانه پر  از  رنگ  و بویش  می  شود.

                                                      تهران ٩٠

/ 1 نظر / 10 بازدید

سلام. خیلی خوب بود .عالیییییی. دستت درد نکنه .همیشه شاد باشید .من هم خوب.م کاش این چشم انتظاری ها نبود کاشکی این بی قراری ها نبود