ابرک

کاش میتوانستم
نویسنده : ابرک - ساعت ٥:٥۸ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/٩/٢٤

خدایا کاش  میان صبح و  صدا  بدنیا  می آمدم.میان  اندوه  و  رویا  قدم  می زدم و کلمه  های  سپید را برایت  ردیف  می کردم.کاش رودخانه ای  بودم  زلال و  از  بین دو جنگل انبوه میگذشتم و  سنگ ریزه ها و صدف ها را به  ساحل  هدیه  میدادم. 

خدایا کاش سیب مرا  فریب  نمیداد  و  اجازه  نمیدادم بادهای وحشی خواب  آرام  مرا بشکند. کاش  میتوانستم  روی  برگ  های  درخت انار  هزار  بار  نام  معطر ترا  بنویسم. کاش  همیشه در  آفتاب  زندگی  میکردم و  در  مدح سایه های  سرد شعر نمی گفتم.

خدایا  کاش  آسمان و  زمین به  هم  نزدیک  می شدند. ابرها در  خیایان  ها  راه  می رفتند و  دریا  ها  به  آسمان  پر می کشیدند

کاش  ماه در  قلب  کوچکم  جای  میگرفت. کاش  باران یک  لحظه  هم  قطع  نمی شد و  تو  با هر  قطره آن به  زمین  می آمدی.

کاش  همه  آیینه های  جهان فقط  شبیه  تو  بودند.

خدایا کاش  همه  چیز مثل آب  و  آرد  مقدس  بود. کاش آواز

عاشقانه مرا  ساکنان سیارات  دیگر  هم می شنیدند و  گواهی  میدادند که  چقدر  ترا  دوست  دارم. کاش بین  من  و  تو این  همه دیوار  سنگی  نایستاده بود.

کاش  خار ها  در  همسایه گی گل  سرخ  زندگی  نمی کردند

خدایا  کاش یکی  از  عقربه های ساعت  بودم و  صبحگاهان  اعلام می کردم که  شب  تمام  شده  است و  پاره ای خورشید در  دست  ساکنان  زمین  میگذاشتم. کاش  تا ابد در  چمن ها راه  میرفتم  و  درختان  را  میشمردم و لکه های نورانی کوچک  را بر  منظومه  شمسی  می دیدم و  ستایش  می کردم.

خدایا کاش صدایم در  باران  خیس  می شد و  روی  حرف هایم گل   یاس و  نرگس می رویید.

کاش  مردم مرگ  را  شاعرانه  می دیدند و  با  او  احوال  پرسی می کردند.

کاش کسی خود  را  پشت  پرده های  شب پنهان  نمی کرد.

کاش  دست های  من و عشق  به  هم  می رسیدند... .


comment نظرات ()